Bir kış günü oto parçası almak için girdiğimiz dükkânda, evvela dikkatimizi çekmemişti. Aradığımız parça için dükkânın derinliklerinde ilerlerken madalyalar, kupalar, şiltler ve bazıları sararmış resimlerden meydana gelmiş köşeyi gördük. Sararmış, eskimeye yüz tutmuş kahverengi bir çift boks eldiveni köşede asılı duruyordu. İzin isteyip yakından incelediğimizde bunların işyeri sahibi olarak karşımızda duran Sait Alemdar’a ait olduklarını gördük. Bunların ne olduklarını bize anlatmasını istediğimizde evvela kabul etmedi. Israrlarımızın sonunda bizlere birkaç dakika suskun olarak baktıktan sonra sözlerine başladı.
“24 Aralık 1945 yılında Gümüşhane’nin Kale ilçesinde fakir evimizde dünyaya geldim. Babam Dersim harbinden gazi olduğundan sekiz nüfusa bakamıyordu. Harp sırasında İstanbul’da bulunan mallarımıza da İngilizler el koyunca tamamen sefalete gömülmüştük. Bu şartlar altında akrabalarımızın ve komşularımızın yardımıyla ilkokulu güç bela bitirebildim. Okumaya karşı istidatlı olmama ve bütün isteklerime rağmen okuyamadım. Aileme yük olmamak için 11 yaşında tek başıma İstanbul’a geldim. Uzun zaman iş bulamadım. Sefalet canıma tak etmişti ki karın tokluğuna da olsa inşaatlarda iş bulabildim. Yaşımın küçüklüğüne rağmen inşaatlarda güç şartlar altında çalışıyordum. Zamanla kuru ekmeğimin yanına azık bulabildiysem de fakirliğin bütün zorluğunu omuzlarımda taşıyordum. Tanıdığımın olmamasından dolayı askerlik görevine kadar çilemi inşaatlarda doldurdum”
“1965 yılında askere gittim. Benim için kurtuluş olmuştu. Ekmek ve yatacak meselelerim iki yıllığına da olsa halletmiştim. Askerliğim süresince çalışkanlığım ve itaatkârlığım yüzünden çok iyi hatıralarım oldu. 1967 yılında teskeremi alır almaz Almanya’ya gitmek için bin bir ümitlerle dolu bir halde iş ve işçi bulma kurumuna müracaat ettim. Kader bu kez yüzüme gülmüştü. Daha doğrusu ben o yıllarda öyle sanmıştım. Kısa bir bekleyişten sonra Almanya işimin olduğunu yazan kâğıdı alınca dünyalar benim olmuştu. O yıllarda Almanya, binlerce insanın gidebilmek için sıra beklediği bir hayal beldesiydi.”
Sait Bey aniden durdu. Madalyalardan, kupalardan meydana gelen arkasındaki köşeye dönüp bakmaya başladı. Donuk bir ifadeyle sigarasından derin nefesler çekerek, ringde çektirdiği son resminde adeta büyün geçmişini yaşıyordu. Sonra bizlerden özür dileyerek tekrar anlatmaya başladı.
“Fakirliğim çok uzaklardan dahi belli olurcasına sisli bir günde Almanya’ya ayak bastım. Bütün meselelerin sona ereceğine inanıyordum. Daha büyüklerle karşılaşacağımı nereden bilebilirdim. Dürüstlüğüm ve çalışkanlığımın yeterli geleceğine inanıyordum,Mercedes fabrikasında işe başladım,fabrikanın müdürlerinden Yuze Mayer fizik yapımın ve hareketlerimin boksa karşı kabiliyetli olduğumu anlamıştı,kendisinin boks antrenörü olduğunu sonradan öğrendim,1968 yılında mercedes fabrikası boks takımında boks hayatıma başladım.Azmim ve sürekli çalışmalarım sayesinde takımda belirli bir yere geldim,daha sonra Sttutgart Esslingen boks takımında boks hayatıma devam ettim.Artık müsabakalara katılmaya başlamıştım,ilk olarak 72 kiloda bölge şampiyonluğu kazandım,adeta geçmişteki sıkıntılarımı acı günlerimi rakiplerimden çıkartıyor önüme geleni deviriyor rakip tanımıyordum,ilk 53 karşılaşmanın 40 ını nakavt diğerlerini sayı ile kazandım,ilk 50 maçı yenilgisiz tamamladığım içim federasyondan bir kupa ile ödüllendirildim,Türkün gücünü ispatlamak sesimi duyurmak istiyordum,1971 yılında eyalet şampiyonluğu kazandım eyalet başkanından ödülümü aldım,Almanların olimpiyatlarda derece yapmış boksörü würtemberg eyalet şampiyonu widmaier i yenerek dikkatleri üzerime çektim,maç karnem büyük bir hızla doluyordu,kısa sürede 170 maç yaptım 135 maçın çoğunu nakavt ile kazandım 35 ini kaybettim,Avrupa şampiyonlarından Gunter Mayer ile 3 rauntluk bir maç yaptım ilk rauntun 20. saniyesinde nakavt ederek birinci oldum,bu olay Almanyada yaşayan Türk işçilerini sevince boğdu sokaklara döktü,Fransada Amerikalı zenci boksör George Monbaker ile yaptığım maçta berabere kalarak 3. oldum bronz madalya aldım.
Boks hayatımın zirvesindeydim,Alman gazete ve televizyonları beni yakından takip etmekte,Alman olsam her şampiyonada Almanyaya madalya kazandıracağımdan bahsetmekteydi,ilk defa yabancı bir boksöre bu kadar ilgi göstermiş ringlerin yıldızı ismini vermişlerdi,gazetelerde manşet geçmişlerdi,benden nakavt kralı,müthiş Türk diye bahsetmekteydiler.Bir seferinde Alman rakibimin korkup ringe çıkmaması maçı hükmen kazanmama sebep olmuş ve bu konu gazete ve televizyonlara konu olmuştu,
Nihayet 1972 yılında alman boks federasyonu tarafından Alman vatandaşlığına geçerek 1972 Münih olimpiyatlarında Almanya adına dövüşmem istendi, düşünmeye dahi lüzum görmeden reddettim,işte o zaman hayatımın ikinci dramı başlıyordu.Benim gönlümde yatan aslanın ay yıldızlı forma olduğunu her röportajda söylüyordum,göndere alman değil Türk bayrağını çekmek istiklal marşımızı tüm dünyaya dinletmek istiyordum,bu teklif üzerine Ankara’ya durumu izah eden mektup yolladım,ama cevap çok geç geldi altı ay sonra milli takıma çağrıldım,bu arada baskılar ,sürtüşmeler ve memleket hasreti yüzünden artık buralarda kalamayacağımı anladım,Alman düzenine kahrederek 1978 senesinde tüm haklarıma sünger çekerek istifamı verdim ve Türkiye ye kesin dönüş yaptım,uzun süre yaşadıklarımın şokunu üzerimden atamadım bana büyük maddi ve manevi kayıplara mal oldu,ama Türklüğümü şöhret uğruna satmadığım için mutluyum.
Boks hayatım Türkiye’de başlamadan bitti, kısa süre içindede olsa Avrupa’da Türkün gücünü ve sesini duyurabilmenin mutluluğunu yaşıyorum...
dükkânın derinliklerinde ilerlerken madalyalar, kupalar, şiltler ve bazıları sararmış resimlerden meydana gelmiş köşeyi gördük. Sararmış, eskimeye yüz tutmuş kahverengi bir çift boks eldiveni köşede asılı duruyordu. İzin isteyip yakından incelediğimizde bunların işyeri sahibi olarak karşımızda duran Sait Alemdar’a ait olduklarını gördük. Bunların ne olduklarını bize anlatmasını istediğimizde evvela kabul etmedi. Israrlarımızın sonunda bizlere birkaç dakika suskun olarak baktıktan sonra sözlerine başladı.
